Pustka i szczęście.

Emptiness and happiness. [English version below.]

Kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy? Po co tu jesteśmy? Jaki jest sens naszej egzystencji? Ktoś mógłby spróbować tłumaczyć go obowiązkiem pomocy innym, słabszym, biedniejszym itd., ale nie przyjmuję tego wyjaśnienia. To dlatego, że pytam o cel istnienia całej ludzkości, a nie konkretnego człowieka. Z tego samego powodu nie przekonają mnie cele w stylu "tworzenia sztuki" czy "zostawiania czegoś po sobie dla potomnych". Po co robić coś dla nich, skoro nie widzę też sensu ich egzystencji?

To może ludzkość istnieje po to, by czynić świat lepszym miejscem? Po pierwsze, gdyby tak było, to chyba kiepsko jej idzie. Po drugie, okej, mogłoby tak być, ale dla kogo miałoby by powstawać to lepsze miejsce? Dla potomnych? Jak wyżej, to bez sensu. Dla innych istot żywych, zwierząt? Mogłoby tak być, ale w takim razie po co istnieją one? Może po to, by służyć człowiekowi? To tylko domknęłoby krąg bezsensu. Jeśli nie, to po co jest życie w ogóle?

Można by uwzględnić w tych rozważaniach Boga. Przyjmijmy, że to on stworzył całe życie, nawet nie bezpośrednio, ale poprzez wielki wybuch i ewolucję. Po co? Żeby mieć kim się bawić? Żeby mieć kim rządzić? Może, żeby mieć kim się opiekować? No, może. Oczywiście, jeśli tak było, to i tak nie zrozumiemy jego motywacji jako istoty nadrzędnej, wszechmocnej.

Alternatywa jest jednak taka, że za powstanie całego życia we wszechświecie odpowiada czysty przypadek, sekwencja ułożonych w konkretny sposób zjawisk chemicznych i biologicznych. Ewolucja. To by tym bardziej oznaczało, że egzystencja ludzkości nie ma żadnego sensu.

Do tego dochodzą inne pytania: czy jesteśmy sami we wszechświecie? Czy funkcjonują w nim także inne samoświadome istoty? Jeśli tak, to czy są podobne do nas, czy funkcjonują zupełnie inaczej? Może oparte są na innych pierwiastkach, mają inny kształt, stan skupienia, posługują się inną matematyką? Może. 

Idźmy dalej. Niewykluczone, że gdzieś istnieją istoty rozumne, które funkcjonują w innej liczbie wymiarów niż my. Dla nich cofnąć się w czasie to jak dla nas zrobić krok w tył. Poza tym, czy wszechświat rzeczywiście jest nieskończony? A może jest tylko atomem w świecie istot niebotycznie większych od nas? I co z alternatywnymi rzeczywistościami? Czy jesteśmy tylko jedną z nieskończonych wersji samych siebie?

Dużo pytań i wątpliwości. Co najciekawsze, najprawdopodobniej żadne z nich nie zostaną rozwiane za mojego życia. Możliwe, że ludzkość nigdy nie będzie w stanie wyjaśnić tych kwestii. Ale wiecie co...

To wszystko nieważne. Z jednego prostego powodu: i tak jestem szczęśliwy. Mam cudowną żonę, świetnych przyjaciół, wspaniałych rodziców, dobrą pracę. I tak dalej. To, że nie wiem po co to wszystko, po co cały ten świat, gatunek, planeta itd., to nie przeszkadza mi to cieszyć się życiem.

Jeśli więc czasem nachodzą Was takie egzystencjalne refleksje, to w porządku. Jeśli jednak niemożność odpowiedzenia sobie na tego typu pytania wielkiego kalibru zaczęłyby Was przygnębiać, zastanówcie się, czy naprawdę musicie to wszystko wiedzieć. Może wystarczy skupić się na tu i teraz, cieszyć się życiem i być fair wobec innych. Może.

Utwór na dziś to coś naprawdę pięknego:

To tyle. Dobrego dnia, tygodnia, życia i wieczności!

ENG:

Who we are? Where are we heading? Why are we here? What is the meaning of our existence? Someone might try to explain it with the duty to help others, the weaker, the poorer etc., but I do not accept this explanation. This is because I am asking about the purpose of all humanity, not a specific human being. For the same reason, I am not convinced by objectives like "creating art" or "leaving something for posterity". Why do something for them, since I also don't see the sense of their existence?

So maybe humanity exists to make the world a better place? First of all, if that was the case, then it is not doing well. Secondly, okay, it could be so, but for whom would this better place be created? For posterity? As above, it makes no sense. For other living beings, animals? It could be, but then what for do they exist? Maybe to serve man? It would only close the circle of meaninglessness. If not, what is life for?

You could include God in these considerations. Let's assume that he created whole life, not even directly, but through a big bang and evolution. For what? To have someone to play with? To have someone to rule? Maybe to have someone to look after? Well, maybe. Of course, if that was the case, then we would not understand his motivation as a superior, omnipotent being.

However, the alternative is that arising of all life in the universe is a result of an accident, a specific sequence of chemical and biological phenomena. Evolution. This would mean that the existence of humanity makes no sense.

Add to this other questions: are we alone in the universe? Do other self-conscious beings exist in it? If so, are they similar to us or do they function differently? Maybe they are based on other elements, have a different shape, physical state, use different mathematics? Maybe.

Let's move on. It is possible that there are intelligent beings somewhere that function in a different number of dimensions than we do. For them, going back in time is like taking a step back for us. Besides, is the universe really infinite? Or is it just an atom in the world of beings that are much, much greater than us? And what about alternative universes? Are we just one of the infinite versions of ourselves?

A lot of questions and doubts. Most interestingly, most likely none of them will be resolved during my lifetime. It is possible that humanity will never be able to explain these issues. But you know what...

It doesn't matter. For one simple reason: I'm happy anyway. I have a wonderful wife, awesome friends, great parents, a good job. And so on. Despite the fact that I do not know why what for is this all, the whole world, species, planet etc., I still enjoy life.

So if you have such existential reflections sometimes, that's fine. However, if the inability to answer such large-caliber questions would start to depress you, think about whether you really need to know all this. Maybe it's enough to focus on here and now, enjoy life and be fair to others. Maybe.

The song for today is something really beautiful. You can find it above.

That's all. Have a good day, week, life and eternity!

Do brzegu!

To the shore! [English version below.]

Tonąłem. Zbliżałem się do morskiego dna. Wciągały mnie wiry wodne. A jednak udało mi się wyrwać. Jakimś cudem pokonałem wszystkie przeszkody, wystawiłem głowę ponad powierzchnię wody i zaczerpnąłem tchu. O czym mowa? O studiach oczywiście. Dzisiaj zdałem ostatni egzamin. Już nie tonę, choć może mnie jeszcze zmyć fala w postaci wyników poprzedniego egzaminu. Mam jednak nadzieję, że fala ta popchnie mnie tylko w stronę brzegu.

Właśnie, bo do brzegu jeszcze daleko. Nim będzie dopiero obronienie pracy magisterskiej. Niektórzy już stoją na suchym lądzie. Znajomi z moich studiów jeszcze nie, ale są znacznie bliżej. Jedni mają prace już gotowe i oddane, inni napisane w znacznie bardziej zaawansowanym stadium niż ja. Jestem trochę do tyłu.

Zdradliwa głębia prac zaliczeniowych!

Najważniejsze jest jednak to, że wszyscy jesteśmy już na powierzchni wody. Oddychamy. To, czy broniąc się dopłynę do brzegu za miesiąc, czy za cztery miesiące, ma znaczenie drugorzędne. Naprawdę. Cel widać, droga jest prosta, a to, że po drodze czają się na pewno jeszcze jakieś zawirowania, problemy z obliczeniami czy cokolwiek, jest immanentną cechą rzeczywistości. Każde choć trochę ambitniejsze działanie, którego celem jest osiągnięcie czegoś względnie istotnego (w tym przypadku tytułu magistra), musi się wiązać z pewnymi trudnościami. Bez tego wspomniany cel nie miałby żadnej wartości. 

Nie ma więc powodu, by martwić się przesadnie problemami. One muszą zostać pokonane, gdy jest się już tak blisko. Skoro widać cel, już wszystko musi się udać. Determinacja jest zbyt wielka. Zaszło się za daleko, by przyszła porażka. Fakt, takie myślenie czasem może być niebezpieczne, ale nie tutaj. W końcu praca magisterska to nie Himalaje.

Pamiętajcie, że trudności zawsze będą. Trzeba po prostu pokonywać je pojedynczo, pamiętając, ile udało się osiągnąć już wcześniej.

Piosenka na dziś nie jest zbyt mocno związana z tematem, ale jakże piękna:

Dobrego tygodnia!

P S Wiem, że tytuł magistra to współcześnie nic takiego. Ojejku.

P S 2 Spokojnie, to już jeden z ostatnich wpisów związanych ze studiami. Serio.

ENG:

I was drowning. I was approaching the sea bottom. I was drawn in by a whirlpools. And yet I managed to break free. Somehow I overcame all the obstacles, put my head above the surface of the water and took a breath. What are we talking about? Obviously, studies. I passed the last exam today. I do not drown anymore, although I can still be washed off by the wave in the form of the results of the previous exam. However, I hope that this wave will only push me towards the shore.

Well, it's still far to the shore. It means succesful defence of the master's thesis. Some are already standing on this dry land. Friends from my studies are not yet there, but they are much closer than me. Some have already finished their thesis, the others are in a much more advanced stage than me. I'm a little bit behind.

The most important thing is that we are all on the surface of the water. We breathe. Whether I will reach the shore by defence in a month or in four months is secondary. Really. The goal can be seen, the road is simple, and the fact that there can be still some turbulence on the way, problems with calculations or anything, is an immanent feature of reality. Each and every bit more ambitious action, the aim of which is to achieve something relatively important (in this case a master's degree), must be associated with some difficulties. Without this, the goal would have no value.

There is no reason to worry too much about problems. They must be defeated when you are already so close. If you can see the goal, everything must work. Determination is too great. It has gone too far for a failure to happen. Fact, such thinking can sometimes be dangerous, but not here. In the end, the MA thesis is not the Himalayas.

Remember that the difficulties will always be there. You simply have to overcome them one by one, remembering how much you have achieved before.

The song for today is not too closely related to the theme, but really beautiful. You can find it above.

Have a good week!

P S I know that a master's degree is not impressive these days. What a pity.
P S 2 Relax, this is one of the last entries related to studies. Seriously.